Ik begon met een Voice Dialogue-oefening waarbij teamleden vanuit verschillende rollen spraken: de criticaster, de zorger, de doener, de twijfelaar. Dit creëerde direct herkenning én humor. Mensen ontdekten dat ze méér waren dan hun professionele masker.

Vervolgens werkten we met Deep Democracy: alle stemmen mochten gehoord worden, ook de stille en ongemakkelijke. Een van de stille teamleden durfde te benoemen: “Ik heb al maanden het gevoel dat mijn expertise niet wordt gezien.” De erkenning die volgde, brak iets open.

In de tweede sessie gingen we letterlijk de ruimte in. Via lichaamsgerichte oefeningen werden patronen fysiek ervaarbaar:

• Wie neemt ruimte in? Wie trekt zich terug?
• Wat gebeurt er als iemand letterlijk een stap naar voren doet?
• Hoe voelt het om steun te vragen én te ontvangen?

Dit leverde verrassende inzichten op. De teamleider realiseerde zich dat haar “beschermen van het team” door anderen werd ervaren als “ons niet vertrouwen.”

Met systemisch werken brachten we de verschillende krachten in beeld: extern (bestuur, inspectie) en intern (oude pijn, loyaliteiten). We ontdekten dat twee teamleden onbewust oude conflicten uit een fusie van jaren geleden nog steeds uitvochten.

Vanuit dit begrip gingen we naar concrete afspraken:

• Hoe gaan we om met meningsverschillen?
• Welke beslissingen nemen we voortaan wél in de vergadering?
• Wat heeft ieder nodig om zich veilig genoeg te voelen?